Είναι η πρώτη συνέντευξη που κάνω με αλλοδαπή φίλη (γέλια). Εντάξει δεν είναι ξένη, αλλά είναι μια γυναίκα με χιούμορ. Λεπτή και κομψή,παρότι είναι συνεχώς μέσα σε λιχουδιές και πειρασμούς. Άρχισε σαν food Blogger και σιγά σιγά με διάβασμα, επιμονή δουλειά ξεχώρισε. Πολλοί την ξέρουμε μέσα από τα γραπτά της. Καιρός είναι να μιλήσουμε μαζί της. Έχει πράγματα να μας πεί.

-Έλα πες μου πως κανεις το κόλπο να εισαι μεσα στους πειρασμους και να εισαι τόσο κομψη?

– Αρχικά, είμαι τυχερή γιατί έχω εξαιρετικό μεταβολισμό, που σημαίνει ότι τρώω τα πάντα και δεν παχαίνω, βέβαια σε μικρές ποσότητες και αποφεύγοντας τα τηγανητά στο σπίτι, στις εξόδους εμείς συνήθως “δοκιμάζουμε”.  Άρα ένα πιάτο, για δύο με 3 άτομα, σημαίνει πάλι μικρή ποσότητα.

Ήσουν μέσα στο πρώτο «κύμα» των food blogger που ξεχώρισαν και μετά το έκαναν και επάγγελμα.  Στην «άλλη» σου ζωή τι έκανες?

Ήμουνα το πρώτο blog μαζί με την Εύα Μονοχάρη. Η δημιουργία του, έγινε για να αποφύγω την “κατάθλιψη” μια και βρέθηκα ξαφνικά με πολύ ελεύθερο χρόνο, έμεινα χωρίς δουλειά και “έπρεπε” να γεμίσει η “μέρα” Ήμουν και είμαι marketier, digital marketing, τα τελευταία 8 χρόνια, με εξειδίκευση στο κρασί αλλά και σε άλλους κλάδους. Πριν, για 15 χρόνια διευθύντρια marketing του ομίλου Σκαι, ραδιόφωνα και τηλεόραση και άλλων αντίστοιχων ομίλων.

 

Παρεα με το επαγγελματικο alteg ego της, Ελένη Μπλούχου
Αλεξάνδρα Ανθιδου, Ted Λέλεκας, Πόπη Wallick
-Και έτσι ένα πρωί σου την βάρεσε και είπες θα ασχοληθώ με την γαστροδημοσιογραφία?

Η Γεύση στο σπίτι μας, ήταν πάντα “ειδική κατηγορία”.  Δεν ήταν “πρέπει”, ήταν ιεροτελεστία, 2 Σμυρνιές γιαγιάδες και παππούδες στο ίδιο σπίτι, τι άλλο να πω; Φαντάσου το τραπέζι της “Πολίτικης κουζίνας” κάθε μέρα! 

Μυρωδιές, εικόνες, υφές, γεύσεις, αρώματα! Ο πατέρας μου αρχιμηχανικός, ταξιδεύαμε μαζί του πολύ, τρώγαμε σε καταπληκτικά εστιατόρια σε όλο τον κόσμο, άρα τα ερεθίσματα ήταν εκεί, από πολύ μικρή ηλικία. Και αργότερα μεγαλώνοντας μου άρεσε πολύ, να ανοίγω τους ορίζοντές μου, την παλέτα μου και τους κάλυκές μου να πειραματίζομαι και να το μοιράζομαι.

Ειχες κάποια επιρροή, κάποιον άνθρωπο που σε επηρέασε?

Διάβαζα και μάζευα όλα τα γαστρονομικά περιοδικά, κυρίως από το εξωτερικό, νομίζω πως αυτή που με επηρέασε ήταν η θεία Ειρήνη όχι τόσο για την μαγειρική της όσο για την τεχνική της και το στήσιμο του “σκηνικού”!  Η ζωή μας ένα “τραπέζι”

 

 

Τώρα, οι πιο «δύσκολες» ερωτήσεις. Έχεις μια μεγαλύτερη αγάπη στο κρασί απο οτι εχω αντιληφθεί. Είναι βιώσιμο το κρασί? Οι περισσότεροι κρασάδες εν Ελλάδι κάνουν και δεύτερες δουλειές (κτήματα για δεξιώσεις – αγροτουρισμό η ακόμα και απολύτως άσχετες με το θέμα ασχολίες).

-Το Ελληνικό κρασί είναι στην καλύτερή του εποχή.  Από πλευράς παραγωγής και οινοποίησης, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα  τον παγκόσμιο οινικό χάρτη. Μια πρόχειρη αποδελτίωση το επιβεβαιώνει:  «Κατά μάλλον ειρωνικό τρόπο, μία από τις χειρότερες οικονομικές περιόδους για την Ελλάδα συμπίπτει με μία από τις πιο ακμαίες για τα κρασιά της», έγραψε το Forbes. «Βοηθήστε την ελληνική οικονομία… πίνοντας», προέτρεψε τους αναγνώστες του το Βloomberg. «Ωδή στα λευκά ελληνικά κρασιά» ήταν ο τίτλος εκτενούς αφιερώματος της Wall Street Journal, που εκθείαζε το Ασύρτικο, τη Μαλαγουζιά και το Μοσχοφίλερο. 

Αυτός ήταν ο τίτλος εκτενούς αφιερώματος της Wall Street Journal, που εκθείαζε το Ασύρτικο, τη Μαλαγουζιά και το Μοσχοφίλερο. 

Στο ίδιο κλίμα, οι New York Times έπλεξαν το εγκώμιο του Ασύρτικου, συγκρίνοντας τη Σαντορινιά ποικιλία με τα φημισμένα Sancerre και Chablis. Ας ελπίσουμε ότι κακοί χειρισμοί και ατυχή μέτρα, όπως η επιβολή ΕΦΚ, δεν θα λαβώσουν έναν κλάδο που έχει προσφέρει τόσο πολλά όχι μόνο στην οικονομία, αλλά και στη διεθνή εικόνα της χώρας…  

Ναι το αγαπώ πολύ το κρασί και πιστεύω ότι μπορεί να γίνει βιώσιμο, αν ακολουθήσουμε 3 “κανόνες”: Αυθεντικότητα , Καινοτομία, Οινοτουρισμός